 |
 |
|
| کی میتونه جز من و تو درد مارو چاره کنه ؟ |
|
من یقین دارم که بـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــرگ، کاین چنین خود را رها کرده ست،در آغوش باد، فارغ است از یاد مــــــــــــــــــــــــــــــــــــــرگ! لاجرم چندان که در تشویش از این بیداد نیست پای تا سرزندگیست! آدمی هم مثل بـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــرگ ، می تواند زیست بی تشویش مـــــــــــــــــــــــرگ، گرندارد همچو او ،آغوش مهر باد را می تواند یافت ،لطف: " هرچه بــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــادابــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــاد"را! |
|
+ نوشته شده در
85/02/31ساعت 23:25 توسط رضا |
|
|
اینک زیر نور افکن، اوج شعر من ، آخـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــرین پــــــــــــــــــــــــــــــــــــــرده. قصه، قصه مردی که غرورش را رها نکرده . هر چه که بود مثل فانوس گرم و روشن بود مثل هیچکس نبود شبیه مـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــن بود شبیه مـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــن بود چون پرنده اگر لرزیدم زیر باران اگر ترسیدم وحشتم را به تو بخشیدم سقوطم را به چشم دیدم تا فهمیدم چه دلشـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــکن بود این راه من بود این راه من بود ... |
|
+ نوشته شده در
85/02/21ساعت 16:53 توسط رضا |
|
|
هوس میکده داره این دل دیوونه من نمـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــی دونــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــه بی تو ایام بهارو چه کنه آخه با خونه خرابه غم عشقه تو بگــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــو دل آشفته بی صبرو قرارو چه کنه می دونی که هر شبی دیوونه تو مست مست میاد بسوی خونه تو؟ ای مسافر، ای عزیزم، ای بهـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــار آرزویم، بی تو هر شب غم نشسته در کنارم ،روبرویم بغض تنهایی شکسته نالــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــه ام را در گلــــــــــــــــــــــــــــــــویم |
|
+ نوشته شده در
85/02/18ساعت 0:18 توسط رضا |
|
|
تو می دانی که من از میان نعمتهای ای جهان آنچه را برگزیده ام و دوست دارم تنهـــــــــــــــــــــــــــــــــــایی است این نگهبان سکوت شمع جمعیت تنهایی راهب معبد خاموشی ها حاجب درگه نومیدی سالک راه فراموشی ها
|
|
+ نوشته شده در
85/02/05ساعت 22:5 توسط رضا |
|
|
صفحه نخست پست الکترونیک آرشیو وبلاگ عناوین مطالب وبلاگ |
| درباره وبلاگ |
|
عشق است
باز این ترانه ها را عشق است رخش سرخ بادها را عشق است عشق درگیر غروب درد است باز هم طلوع ما را عشق است آی از خانه زخم و گریه غربت بغض گشا را عشق است آی از آب و هوای بی عشق بادبان ناخدا را عشق است اهل بی مرزترین دریا باش آی اهل همه جا را عشق است از غزل باختگان می ترسم شعرهای بی هوا را عشق است ای قشنگ سازها ،آوازها روزهای بی عزا را عشق است |
| پیوندها |
|
هبوط در کویر خاکـستر بـاران دلکده |
|
RSS
|