به پیش چشم من ، تا چشم یاری می کند ، دریاست.

چراغ ساحل آسودگی ها در افق پیداست .

در این ساحل که من افتاده ام خاموش

غمم دریا ، دلم تنهاست ،

وجودم بسته در زنجیر خونین تعلق هاست !

خروش موج با من می کند نجوا :

- که هر کس دل به دریا زد رهایی یافت ،

که هر کس دل به دریا زد رهایی یافت ...

مرا آن دل که بر دریا زنم نیست

زپا این بند خونین بر کنم نیست

امید آن که جان خسته ام را

به آن نادیده ساحل افکنم نیست.

هر چی م    

هر چی میخوام برات بگم قصه دلواپسیه

هر چی نثارت بکنم یه آسمون بی کسیه

قصه تو

قصه من

قصه عاشق بودنه

حرفای ما هر کلمه اش از عاشقی سرودنه

نمی دونم یادت میاد روزایی که غصه نبود

حیف که همیشه  این روزا خاطره میشه خیلی زود

یادش بخیر زمانیکه شعرهای من مال تو بود

دست من از تو می نوشت

قلب من از تو می سرود

اما دیگه فاصله ها چیزی برامون جا نذاشت

انگار نمیشه دور بود و

پیش کسی دل  جا گذاشت

شاید این هم یه قصه بود

که قهرماناش ما بودیم

ما که بغیر از دل خوش

دنبال چیزی نبودیم

حالا دیگه تو فال ما نشونه عاشقی نیست

دیگه نمیشه گفت که عشق

چیزی همیشه موند نیست