خدایا سینه ام سرد است

دلم آکنده از درد است

خدایا سینه ام بشکاف

دگر این دل پژمرده را هرگز نمی خواهم

دراین دنیای پهناور

میان این همه مردم

که پابرپشت هم بنهاده

راه پیشرفت خویش می جویند

میان سفلگانی کز برای گرده نانی بیش چون کرم درمرداب میلولند

میان آدمکهایی که می خندند و می رقصند و می گویند

یکی حتی یکی زانها زبانم را نمی داند

غمم را درکتاب این نگاه بی فروغ من نمی خواند.

دگر تنهای تنهایم دراین وادی خدایا.

سرود زندگی آهسته آهسته بزیرگوش می گوید

دگر آینده تاریک است

راه عمر طی شده باریک باریک است

میان ظلمت و دهشت

مرا ناقوس رحلت هرزمان بابانگ سوی خویش می خواند

واین سرپنجه تقدیر

سوی گور سردم پیش می راند

خداحافظ تمام آرزوهایم.

خداحافظ.

به این شعر نیم نگاهی می اندازی وُ می روی 

که یعنی نمی دانی ستاره ها یکی یکی دارند بخار می شوند

همه می دانند

تو هم بدان

اینجا مرگ واژه ها خلاصه ی ساده ترین خبرها خواهد بود

وآن اشکهایی که لابلای گیسوانت ناپدید شد

روزی خواهند گفت:

در سطرهای پایانی شعرم

کسی آواره شد

  *     *     *

همه فهمیدند

تو اما....

تنها خیال تو

من را کولی دوره گرد شبهای سرد کوچه ها کرده بود