جـــــــا د و

کس ندارد ذوق مستی

r-magic-57 — Thu, 31 Jul 2008 20:21:18 GMT

شهریاران بود و خاک مهربانان این دیار

مهربانی کی سرآمد شهریاران را چه شد

گوی توفیق و کرامت درمیان افکنده اند

کس به میدان درنمی آید سواران را چه شد

دوغ و دوشاب

r-magic-57 — Sat, 19 Jul 2008 18:41:18 GMT

دردیاری که درآن دوغ و دوشاب یکیست

پی گوهر زچه گردی ؟زر وخاشاک یکیست

عمر بیهوده تباه از چه کنی ای هوشیار

راحت جان طلبان پیکر تب دار یکیست

جان شیرین مرنجان برادر زین پس

تن بیمار زکار و تن بیکار یکیست

وای آن روز که عاشق شنود این نجوا

دل شوریده یکی باشد و شیاد یکیست

رهرو مدرسه و مکتب و مسجد چه شوی

بر مستان سیه مدرسه و خانه خمار یکیست

پاکی کعبه کجاست رند بتخانه کجا

پیش چشم دغلان کعبه و بتخانه یکیست

پای از حرمت ایمان به بیرون ننهم

نیک دانم بهای کفرو ایمان یکیست

چه کنم رنج عذاب است مرا ازوجدان

قاضی محکمه و قاضی وجدان یکیست

غم دل با که بگویم که چنین داد کنند

مردک باده فروش میثم تمار یکیست

قدحی دوغ طلب کردم و دوشابم داد

گفت ای مست ندانی دوغ و دوشاب یکیست؟

نخواب اي حسرت سفره گل گندم

r-magic-57 — Thu, 10 Jul 2008 22:51:18 GMT

نخواب اي حسرت سفره گل گندم

نباش تودالوناي قصه سردرگم

نخواب روبالش پرهاي پروانه

كه فريادتوروكم دارن اين مردم

لالالالاديگه بسه گل لاله

بهارسرخ امسال مثل هرساله

هنوزم تيروتركش قلبوميشناسه

هنوزشب زيرسرب وچكمه ميناله

نخواب آروم گل بي خاروبي كينه

نمي بيني نشسته گوله توسينه

آخه بارون كه نيس رگبارباروته

سزاي عاشقاي خوب مااينه؟

نترس ازگوله ي دشمن گل لادن

كه پوست شيره پوست سرزمين من

اجاق گرم سرماي شب سنگر

دليل تاسپيده رفتن ورفتن...

...نخواب آروم گل بادوم ناباور

گل دلنازك خسته گل پرپر

نگوبادولايت پرپرت كرده

دلاورقدكشيدن روبگيرازسر

دوباره قدبكش تااوج فواره

نگواين ابربي بارون نميذاره

مث ياردلاورنشكن از دشمن

ببين سرميشكنه تا وقتي سرداره

نذاشتن هم صدايي روبلدباشيم

نذاشتن حتي با همديگه بد باشيم

كتاباي سفيدودوره ميكرديم

كه فكرشب كلاهي ازنمد باشيم.

....نگورفت تاهزارآفتاب هزارمهتاب

نگوكوتادوباره بپريم ازخواب

بخوون بامن نترس ازگوله ي دشمن

بيابيرون بيابيرون ازاين مرداب

نگوتقواي ماتسليم وايثاره

نگوتقديرماصدتاگره داره

به پيغام كلاغاي سياشك كن

كه شب جزتيرگي چيزي نمي آره

نخواب وقتي كه هم بغضت به زنجيره

نخواب وقتي كه خون ازشب سرازيره

بخوون وقتي كه خوندن معصيت داره

بخوون بامن بيابامن نگوديره

سكوت شيشه هاي شب غمي داره

ولي خشم تومشت محكمي داره

عزيزجمعه هاي عشق وآزادي

كلاغ پربازي باتوعالمي داره...

r-magic-57 — Fri, 20 Jun 2008 01:21:13 GMT

r-magic-57 — Fri, 13 Jun 2008 19:51:18 GMT

خداحافظ تمام آرزوهایم

r-magic-57 — Tue, 20 May 2008 20:07:18 GMT

خدایا سینه ام سرد است

دلم آکنده از درد است

خدایا سینه ام بشکاف

دگر این دل پژمرده را هرگز نمی خواهم

دراین دنیای پهناور

میان این همه مردم

که پابرپشت هم بنهاده

راه پیشرفت خویش می جویند

میان سفلگانی کز برای گرده نانی بیش چون کرم درمرداب میلولند

میان آدمکهایی که می خندند و می رقصند و می گویند

یکی حتی یکی زانها زبانم را نمی داند

غمم را درکتاب این نگاه بی فروغ من نمی خواند.

دگر تنهای تنهایم دراین وادی خدایا.

سرود زندگی آهسته آهسته بزیرگوش می گوید

دگر آینده تاریک است

راه عمر طی شده باریک باریک است

میان ظلمت و دهشت

مرا ناقوس رحلت هرزمان بابانگ سوی خویش می خواند

واین سرپنجه تقدیر

سوی گور سردم پیش می راند

خداحافظ تمام آرزوهایم.

خداحافظ.

r-magic-57 — Fri, 16 May 2008 14:50:18 GMT

تو اما نفهمیدی

r-magic-57 — Mon, 05 May 2008 22:06:18 GMT

به این شعر نیم نگاهی می اندازی وُ می روی

که یعنی نمی دانی ستاره ها یکی یکی دارند بخار می شوند

همه می دانند

تو هم بدان

اینجا مرگ واژه ها خلاصه ی ساده ترین خبرها خواهد بود

وآن اشکهایی که لابلای گیسوانت ناپدید شد

روزی خواهند گفت:

در سطرهای پایانی شعرم

کسی آواره شد

* * *

همه فهمیدند

تو اما....

تنها خیال تو

من را کولی دوره گرد شبهای سرد کوچه ها کرده بود

وصیت نامه کوروش بزرگ

r-magic-57 — Fri, 04 Apr 2008 19:58:18 GMT

وصیت نامه کوروش بزرگ
فرزندان من، دوستان من! من اكنون به پايان زندگی نزديك گشته‌ام. من آن را با نشانه‌های آشكار دريافته‌ام.

وقتی درگذشتم مرا خوشبخت بپنداريد و كام من اين است كه اين احساس در کردار و رفتار شما نمايانگر باشد، زيرا من به هنگام كودكی، جوانی و پيری بخت‌يار بوده‌ام. هميشه نيروی من افزون گشته است، آن چنان كه هم امروز نيز احساس نمی‌كنم كه از هنگام جوانی ناتوان‌ترم.

من دوستان را به خاطر نيكويی‌های خود خوشبخت و دشمنانم را فرمان‌بردار خويش ديده‌ام.

زادگاه من بخش كوچكی از آسيا بود. من آنرا اكنون سربلند و بلندپايه باز می‌گذارم. اما از آنجا كه از شكست در هراس بودم ، خود را از خودپسندی و غرور بر حذر داشتم. حتی در پيروزی های بزرگ خود ، پا از اعتدال بيرون ننهادم. در اين هنگام كه به سرای ديگر می‌گذرم، شما و ميهنم را خوشبخت می‌بينم و از اين رو می‌خواهم كه آيندگان مرا مردی خوشبخت بدانند. مرگ چيزی است شبيه به خواب . در مرگ است كه روح انسان به ابديت می پيوندد و چون از قيد و علايق آزاد می گردد به آتيه تسلط پيدا می كند و هميشه ناظر اعمال ما خواهد بود پس اگر چنين بود كه من انديشيدم به آنچه كه گفتم عمل كنيد و بدانيد كه من هميشه ناظر شما خواهم بود ، اما اگر اين چنين نبود آنگاه ازخدای بزرگ بترسيد كه در بقای او هيچ ترديدی نيست و پيوسته شاهد و ناظر اعمال ماست.بايد آشكارا جانشين خود را اعلام كنم تا پس از من پريشانی و نابسامانی روی ندهد.

من شما هر دو فرزندانم را يكسان دوست می‌دارم ولی فرزند بزرگترم كه آزموده‌تر است كشور را سامان خواهد داد.

فرزندانم! من شما را از كودكی چنان پرورده‌ام كه پيران را آزرم داريد و كوشش كنيد تا جوان‌تران از شما آزرم بدارند.تو كمبوجيه، مپندار كه عصای زرين پادشاهی، تخت و تاجت را نگاه خواهد داشت. دوستان يک رنگ برای پادشاه عصای مطمئن‌تری هستند. همواره حامی كيش يزدان پرستی باش، اما هيچ قومی را مجبور نكن كه از كيش تو پيروی نمايد و پيوسته و هميشه به خاطر داشته باش كه هر كسی بايد آزاد باشد تا از هر كيشی كه ميل دارد پيروی كند .هر كس بايد برای خويشتن دوستان يك دل فراهم آورد و اين دوستان را جز به نيكوكاری به دست نتوان آورد.

از كژی و ناروايی بترسيد .اگر اعمال شما پاك و منطبق بر عدالت بود قدرت شما رونق خواهد يافت ، ولی اگر ظلم و ستم روا داريد و در اجرای عدالت تسامح ورزيد ، ديری نمی انجامد كه ارزش شما در نظر ديگران از بين خواهد رفت و خوار و ذليل و زبون خواهيد شد . من عمر خود را در ياری به مردم سپری كردم . نيكی به ديگران در من خوشدلی و آسايش فراهم می ساخت و از همه شادی های عالم برايم لذت بخش تر بود.به نام خدا و نياکان درگذشته‌ی ما، ای فرزندان اگر می خواهيد مرا شاد كنيد نسبت به يكديگر آزرم بداريد.پيكر بی‌جان مرا هنگامی كه ديگر در اين گيتی نيستم در ميان سيم و زر مگذاريد و هر چه زودتر آن را به خاك باز دهيد. چه بهتر از اين كه انسان به خاك كه اين‌همه چيزهای نغز و زيبا می‌پرورد آميخته گردد.من همواره مردم را دوست داشته‌ام و اكنون نيز شادمان خواهم بود كه با خاكی كه به مردمان نعمت می‌بخشد آميخته گردم.هم‌اكنون درمی يابم که جان از پيكرم می‌گسلد ... اگر از ميان شما كسی می‌خواهد دست مرا بگيرد يا به چشمانم بنگرد، تا هنوز جان دارم نزديك شود و هنگامی كه روی خود را پوشاندم، از شما خواستارم كه پيكرم را كسی نبيند، حتی شما فرزندانم. پس از مرگ بدنم را موميای نكنيد و در طلا و زيور آلات و يا امثال آن نپوشانيد . زودتر آنرا در آغوش خاك پاك ايران قرار دهيد تا ذره ذره های بدنم خاك ايران را تشكيل دهد . چه افتخاری برای انسان بالاتراز اينكه بدنش در خاكی مثل ايران دفن شود.از همه پارسيان و هم‌ پيمانان بخواهيد تا بر آرامگاه من حاضر گردند و مرا از اينكه ديگر از هيچگونه بدی رنج نخواهم برد شادباش گويند.به واپسين پند من گوش فرا داريد. اگر می‌خواهيد دشمنان خود را تنبيه كنيد، به دوستان خود نيكی كنيد.

وحشت منحوس!!

r-magic-57 — Fri, 07 Mar 2008 06:28:18 GMT

با اینکه دارن سیاهپوشا

از تویه شط کوچه ها

جمع میکنن ستاره های پرپرو

با اینکه دارن عزادارا

از زیر آوار و جنون

در میارن کفترای خاکسترو

با اینکه بوی تفتیش و خون

پیچیده تویه قصه ها

با اینکه صدای انفجار

مرثیه خونه همه جا

با اینکه داس دلهره

گردن این دقیقه ها رو میشمره

با اینکه آیینه از شب و گریه پره

با اینکه تو مهتاب و آب

صدای کوچ است وشتاب

با اینکه توی پستوی ذهن همه کس

رد گریز و قفس

هنوز هم میشه قربانی این وحشت منحوس نشد

هنوز هم میشه تسلیم شب و اسیر کابوس نشد

میشه با سنگر از ترانه ساخت و به قرق سر نسپرد

هنوز هم میشه عاشق شد و از ستاره مایوس نشد